Blasten zijn voorlopers van rijpe, circulerende leukocyten. De klassieke blast is relatief groot, heeft weinig tot geen zichtbaar cytoplasma en heeft een grote ronde kern met een fijnmazig chromatine patroon. In de praktijk kunnen blasten veel verschillende vormen aannemen. Morfologisch is er geen onderscheid te maken tussen lymfoïde en myeloïde blasten, behalve bij de aanwezigheid van auerse staven; deze komen namelijk alleen voor in myeloïde blasten.

Blasten worden gewoonlijk in lage aantallen aangetroffen in het beenmerg en niet in het perifere bloed. Enkel bij extreme gevallen van stress geïnduceerde hematopoëse (bijvoorbeeld door een heftige infectie of herstel na een diepe anemie) kan zéér sporadisch een enkele blast in het perifere bloed gezien worden. In vrijwel alle andere gevallen is er sprake van een chronische of acute maligniteit.

Onderstaand onderscheid is gemaakt op basis van flowcytometrie, waarbij de blasten myeloïde (MPO) of lymfoïde (CD19,CD10,CD22,cyCD79a) merkers vertoonden.