Het bloedbeeld van de muis combineert kenmerken die bij de mens zouden passen bij zowel regeneratie als myeloproliferatie, met reticulocytose, uitgesproken trombocytose en een sterk lymfocytair differentieel, aangevuld met subtiel afwijkende neutrofielen en kwetsbare lymfocyten.

In het WDF-kanaal is zichtbaar dat de neutrofielen vrijwel volledig tegen de lymfocytenpopulatie aanliggen. Ook de eosinofiele granulocyten zijn naar links verschoven, waardoor zij als neutrofielen worden geclassificeerd . In het PLT-F-kanaal is een zeer grote en brede trombocytenpopulatie zichtbaar, wat wijst op een grote hoeveelheid en enige variatie in grootte . In het RET-kanaal valt met name een reticulocytose op.

In de uitstrijk is de reticulocytose zoals opgemerkt in het RET kanaal goed te zien; er zijn volop polychrome erytrocyten te zien. Wie goed kijkt ziet tevens enkele erytrocyten met Howell-Jolly bodies. Deze continue hoge productie van erythrocyten is normaal voor de muis.

Het aantal trombocyten bedraagt 1065 × 10⁹/L, wat voor de muis fysiologisch is. Bij de mens worden dergelijke waarden vrijwel uitsluitend gezien na splenectomie of bij myeloproliferatieve aandoeningen, zoals Chronische Myeloïde Leukemie, Essentiële Trombocytose of Primaire Myelofibrose. Opvallend is daarnaast de uitgesproken variatie in vorm en grootte van de trombocyten.

De neutrofielen zijn relatief klein, hypogranulair en vertonen een lichte hypersegmentatie. Sommige neutrofielen hebben een O-vormige kern; deze morfologie wordt beschouwd als het equivalent van de staafkernige neutrofiel bij de mens.

Het perifere bloed van de muis kan voor een groot deel (tot circa 90%) uit lymfocyten bestaan. Opvallend is het frequente voorkomen van beschadigde cellen. Muizenlymfocyten zijn kwetsbaar en raken gemakkelijk beschadigd tijdens het maken van de bloeduitstrijk.

De monocyten vertonen een morfologie die grotendeels overeenkomt met die bij de mens.

Ook de eosinofiele granulocyten lijken morfologisch sterk op die van de mens, hoewel de kernsegmentatie mogelijk iets minder uitgesproken is en meer lijkt op die van een monocyt.